Cool Kids

Aínda que creo que non é un fenómeno de agora, parece ser que toca con máis forza nesta xeración, iso de clasificar a xente. Como se tales individuos pertenceran a especies diferentes! Pero a que se debe? Non debería ser cada un como a el lle gusta?

 Elixo esta canción un pouco para que sexa máis fácil poñerse en tema. O estribillo di que ela (a chica espera ser a “elixida”) di que desexaría ser coma os chicos populares, porque todos eles parecen encaixar. Unha mentalidade actual que atrapa a todo aquel débil de personalidade, aquel que non sabe como chegar a alguén e que o acaba convertendo nunha simple marioneta do “grupo cool”.

Esta actitude vese moito nas series americanas

Acaso, andar borrachos por unha festa cun vaso de “cuba-litro”  na man, e un pitillo na outra che fai ser popular? Ir nun coche a toda velocidade arriscando a vida dos demais é ser guai? Pois vaia merda! Eu diría máis ben, “tonto do cú” para poñernos finos.

Tamén o estamos vendo na forma de vestir, na primeira aparencia e sen esquecernos do aspecto físico. Ir a unha festa de chándal, non cabería na cabeza de moitos, pero tampouco é obrigatorio ir en vestido. Isto no caso do sexo feminino, no masculino creo que é outra historia.

O certo é que vivimos nun mundo cheo de estereotipos, estilos que parecen estar marcados de ante man e unha enorme falta de criterio propio. Para min é bonito ser un mesmo. Non sei que lle ven a iso de ser iguais!  Como di na canción: “eles van en coches rápidos pero non saben a onde van, polo carril rápido e vivindo a vida sen saber”. Eu diría de abrir un pouco os ollos, mirar o teu interior e coñecer quen ti eres, só así, poderás ver que é moi bonito tomar as túas propias decisións, e o que é máis importante, alcanzar o éxito da túa persoa.

 

O rostro, espello da alma?

Seguimos con isto das preguntas...Esta sección pode abarcar desde simples, e case obvias cuestión, ata algunhas máis metafóricas. Entón pois,,,vamos aló:

Moitos seguen esta teoría, certa nalgunhas ocasións pero enganosa a veces.

Pódese coñecer como é esa persoa tan só mirándoa? Mostran nos seus ollos o máis profundo dela? Ou tan só é un falar sen máis? Un prexuízo asqueroso que non leva a ningures?

A fin e ao cabo é o primeiro que se ve dunha persoa antes da conduta. Esa primeira impresión que deixa un xesto, unha sonrisa ou o ceño frunxido. Como te definirías cunha expresión? Correspóndese coa túa personalidade? Pode que aí estea a resposta!

By me

O certo é que nos guiamos por iso. O primeiro entra polos nosos ollos, esa imaxe é a que permanecerá con nos ata un posible reencontro con esa persoa. Ese encontro ou momento que dea opción de coñecela, agora si, interiormente. Quizais tivera un mal día e por iso esa cara, ou un bo, quen sabe? Moitas opcións para algo tan abstracto e difícil de descubrir como é a personalidade de cada un.

Quen dixo que ía ser fácil?

Unha volta, outra máis,,, pero aquí estou de novo e con máis ganas ca nunca! Concienciada, creo eu, e con moitas cousas que comentar... Agora que o tempo mo vai a permitir, vamos aló:

 Sete da mañá, sona o espertador de tódolos días, roupa preparada e almorzo. Unha longa xornada comeza. Nervios nada máis entrar pola porta antes do exame de mates, un abrazo de calma, recreo pero con estudio. Volta a casa, comida en familia. A miña pequena "cova" espérame,,,libro na man, letras, números, reis e gobernadores, autores, cromosomas e lípidos, sulfitos e enlaces covalentes, "solo sé que no sé nada", rectas perpendiculares e paralelas ao plano. Un senfín de cousas... Bici ou correr para despexar a mente e volta ao traballo...

Empecei esta viaxe porque creo que todo pode ser mellor, un desafío que non é só para xente con altas capacidades, senón para xente coma min, coma nos, os que loitamos por unha nota.

 

By me

 

 Unha experiencia que marcará as nosas vidas xa que forma parte de gran parte dela. Quédome con toda a xente que me atopei neste camiño, especialmente os profes da Ponte e os compañeiros, e agora amigos de Vimianzo. Risas, choros, nervios, algún  que outro enfadiño, eses momentos antes dun exame, as escapadas, as bromas, as manías de cada un…

Pase o que pase, saque a nota que saque, incluso aprobe ou non (maloserá Xd)
eu xa logrei o meu éxito. Estou orgullosa de min como o estamos a maioría, xa que o esforzo de todos estes anos e en especial neste curso, xa están plasmados. Agora, é o momento de empezar un novo camiño! ;)

Agora ben, parece inxusto que todo ese esforzo plasmados xa nuns resultados teñan que ser sometidos.

Aínda que así foi e así pode que seguirá e moito peor agora con esa nova lei que se quere establecer,,, en vez de progreso e ir avanzando parece que retrocedemos... donde solo os máis ricos podían e o resto convertidos en peóns,,,unha pena!

 Pero xa haberá tempo de falar de todo...

 Agora, regresamooos…

 

 

 

A INFANCIA

A chegada do verán faime recordar unha etapa da vida moi apreciada por todos: A infancia.
Ver aos nenos correndo dun lado ao outro, berrando, saltando…

 Algo que non se pode negar é que todos domos nenos.

Con maior ou menos claridade recordamos aqueles momentos que nos marcaron dalgunha maneira.

Cando un é neno non ten tempo para preocupacións, só importa xogar, estar cos teus amigos, pasalo ben… As aparencias, o futuro, ser bo, comportarse ben…todo iso non importa.

 Sen entender por que, todos teñen unha gran enerxía, recorrer o mundo se fai falta, están activos as 24 horas do día.

 

Os enfados, os choros… non teñen importancia: “Marco pegoume”, “caín da bici”, “Non quero comer”.

É un mundo a parte, paralelo ao ser adulto.

As veces miro para un neno e pregúntome…En que adulto se converterá? Esta rapaza resultará unha boa estudiante e decidida?? Ou será rebelde e insegura? O mesmo cando miro para un adulto e digo…Que queda nel do neno que foi? Como sería?

Moitas preguntas cunha resposta directa ou futura… Como dirían os máis vellos (e sen ofender a ninguén): Éche lei de vida!!