Salvando á Humanidade. O Aliado (2)

Que é un aliado?
Un Aliado é todo aquel que nos vén a salvar de todo o que nos afecta, que nos fai mal, incluso de nós mesmos, que nos guía polo camiño, que nos fai reaccionar e ver aquelo que antes nin sequera sentíamos.
É aquel que nos devolve a nosa imaxe, que nos dá luz na máis profunda oscuridade, é o que nos saca do pozo.

 

 

Un aliado sempre está, o difícil é velo, e percatarnos de que necesitamos axuda, de que sempre haberá alquén quen esté disposto a poñer esa man.

Un aliado é un escudo, un seguro, un protector; un aliado é quen nos axuda a volver a ser.

Un aliado é un compañeiro, un amigo, un familiar, un amor…un descoñecido ao mellor, ou unha persoa inesperada… todo eso e moito máis é un aliado.

 

 

Salvando á Humanidade. O Aliado

Todos vivimos no mesmo mundo, todos temos a nosa disposición a natureza e todos, suponse, que temos o mesmo obxectivo: vivir.

Pero sen embargo vemos actos inexplicables, actos vacios, cheos de odio e oscuridade, actos que mellor non nomear.

Pero se a creación foi un acto violento, caótico. Por que lle vamos pedir á humanidade que non o sexa?

 

Os seres humanos son seres extranos, moi particulares e especiales que poden facer estalar centos de reaccións, que en moitos casos, no lugar de buscar a felicidade, provócanse a sí mesmos e aos que lles rodean, todo o contrario.

É inexplicable, é absurdo, pero está aí, pasando constantemente…

Buscando ese algo que o outro ten, intentando ridiculizar, facéndose dano a sí mesmos, xogando cos demais, tratando de cambiar algo que non lles afecta…

Vidas valeiras de vida, cheas de oscuridade sumerxidas no máis profundo vacío.

Pero será posible cambialo? Haberá un algo que os faga cambiar? Será unha maneira de chamar atención, de pedir axuda?

Será que necesitan un Aliado?



O regreso

O regreso é algo significativo, algo que nunca pasa inapercibido.

O regreso de alguén querido, o regreso de algo inolvidable, o regreso dun momento de gloria…

Quen regresa, algo quere, algo espera.

A moitos alegraralles, a outros non lle chistará e a algún non lles importará.

Nun regreso sempre hai reacción, xa que é unha acción, un acto imborrable que nalgúns casos sorprende, e noutros espera.

Un regreso pode ser agradable, sorprendente, fastidioso…

Trátase de buscar reaccións, é a volta “dun algo” que xa pasou e que, ás veces, nin tempo lle dou.

E nalgúns casos, o que se necesita, é que alguén que significou moito e acabou en nada, regrese, aínda que sexa cun simple perdón facéndoche sentir e dándoche que pensar.

O regreso surge dando resultados positivos ou negativos producindo cambios.

Eu só espero que este regreso, sexa bo.

Regresando...

Unha de contos (2)

Sempre recordarei ese día, non só polo que sucedeu, senón polo que supuxo. Xa case era hora de cear, os raios de sol cada vez eran máis débiles e as montañas estaban a punto de tapalo completamente.
Eu estaba entrenándome para unha “loita de paus” (tratábase dun enfrontamento cun pau longo entre dous guerreiros para poder ser, nun futuro, grandes combatentes), cando recibín un golpe e caín ó chan. Na miña cabeza, no meu interior, despois dese día sempre estaría presente unha voz, aquela voz grave e forte dicíndome, sempre, que xamais me rendira, que perder non significa que o xogo remate senón unha nova oportunidade para volver a empezar. Que caer implica levantarse e que rendirse implica cobardía.
Nese intre, sen saber que facer nin como actuar, puiden sentir unha man fría pero, ao mesmo tempo, cálida sobre o meu ombreiro.  Si, era el.
Como non, aínda recordo  esa conversa, eu era un neno alto e delgado e el, el era un home dos pes á cabeza, un guerreiro ao cal admirabamos e todos desexabamos ser como el, pero a vida non llo puso fácil e tivo que loitar e sufrir a pesar de que todo aquilo o levase por dentro. Loitou contra grandes cabaleiros os cales, naqueles tempos, parecían invencibles, apoderouse das máis fermosas terras pola súa implicación no traballo, conseguiu que todas as doncelas suspiraran ao velo pasar. Con tan só dez anos, xa percorrera máis da metade do noso territorio en busca de aventuras e, o máis importante, sempre foi cá verdade por diante facéndose  cargo dos seus actos o que demostraba que detrás dese aspeto frío e serio, se escondía unha grandísima persoa.
Cando eu cría que non había nada polo que loitar, que todas as esperanzas estaban perdidas, el abriume os ollos e axudoume a convertirme no home que hoxe en día son, Edmum Baller, cabaleiro da mesa redonda. Antes, un simple plebeio, agora un guerreiro,  e grazas as súas  palabras:
- Neno, a todo o mundo lle gustaría que llo entregaran en bandexa,  pero a vida, grazas   a Deus, non é así. Sería todo moi aburrido, non cres? Non habería nada polo que loitar. Haberá momentos bos e malos, incluso algúns nos que te preguntes por que estás aquí,  pero cando estás aí e non sepas que facer, nin por que pelexar, recorda:  tras as nubes o ceo sempre é azul.

Esa frase, quedoume grabada coma lei de vida, e a partir dese día conseguín ser feliz, porque a felicidade está nas pequenas cousas, nos pequenos detalles. A felicidade pode estar en mil sitios esperando a ser atopada. Nese día comprendín, que non todo é tan malo como parece que depende da túa actitude e pensar sempre en positivo, a base está na  mente.
E recordar sempre, que a persoa máis importante da túa vida, eres ti!