Un mundo feliz

Hoxe vou falar sobre un libro que lin fai pouco. “Un mundo feliz” de Aldoux Huxley.
E para iso vou tema por tema. O principal de todo: A felicidade.
Todos buscamos ese sentimento abstracto que nos completa, eso que necesitamos para vivir a vida dunha maneira agradable.
No mundo do libro, todos (ou case) eran felices, cada un coa súa misión, pero que considero aburrido. Non me imaxino que a xente me sirva e me dea todo feito (xa que para min, algo o esforzo para ó final conseguir lograr algo é unha das partes desa felicidade) nin que o faga eu para ninguén.
Algunha xente pasa a vida esperando a felicidade, pero é que hai que ir a buscala, porque sempre está aí, esperando a ser atopada.
A felicidade é algo tan simple que nin conta nos damos que está aí.
Nun bico, nunha aperta, nunha sonrisa, nunha charla ou incluso en atopar un xoguete de cando eras rapaz.
Ante un momento triste, todos temos o noso soma.
O soma é coma aquela aspirina que tomas cando che doe a cabeza.
Nese mundo para non sentir, non pensar, utilizaban o seu soma pero é que na realidade facemos igual.
Atiborrarse de traballo, falar con alguén de algo que non che interesa, ver unha peli, escoitar unha canción, poñerte a bailar sen control… distraerte ó fin.
O que moitas veces hai que facer, e que os habitantes dese mundo terían que facer é deixar de lado o seu soma, deixalo para atoparse a eles mesmos, porque debaixo do soma, está o que somos, o que queremos e o que sentimos, é enfrentarse a ese algo e que doia, sen anestesia.
Porque o que realmente importa ao final, é o que nos fará desaparecer eses “pantasmas” e ser fiel a un mesmo e gritar ben forte “NON HAI TAL CRISIS”.
Levar a vida como ti queres (e poidas) sen preocupacións, sen dor, sen soidade, con felicidade,  unha vida relaxada… Para iso, hai que dicir adios ao que nos fai mal e ola a todo aquilo que nos completa e nos fai sentir cheos.
Dende o meu punto de vista e o que eu penso é que a xente dese mundo vivía nunha especie de soño.
Nunha utopía cerrada de pensamentos, onde o que necesitaban era espertar, saír do bunquer onde se está tan cómodos. Porque se a vida é soño alguén se apodera dela. Nesesitarían romper a súa burbulla e atopar a chave, porque a vida real, a de verdade, comeza cando abrimos os ollos e deixamos de soñar.
Xa que hai que distinguir entre vivir os teus soños, e soñar cunha vida irreal.

 

 

A mentira

Posiblemente se esto se publicou será porque o “temido” fin do mundo do 21 de decembro non ocorreu.

Nin sequera eses tres días de escuridade total que se tiña previsto. Esto demostra, unha vez máis, que non hai que crer todo o que se nos di.

As mentiras non son boas. Sempre me preguntei, por que unha persoa minte?

Non pasa nada porque algunhas veces digamos algunha “mentira piadosa”, para salir dun apreto, para facer un chiste, por medos,,,,

Pero cando a mentira se converte en algo constante e diario é cando é maligna.
Moitas veces es consciente de que che están mentindo e segues escoitando. Posiblemente, agora non estaríamos así se non se lle dera vidilla a un mentiroso.
Un mentiroso acaba por creerse as súas propias mentiras, acaba formándose un mundo onde se ve implicada  a xente do seu arredor.
O peor dunha mentira é que cando xa a realizaches estarás obligado a inventar moitas máis para soster a certeza da primeira.
Aínda que ten os seus castigos, a un mentiroso non lle creerás nunca, incluso cando diga a verdade.
Toda a mentira ten a súa consecuencia, pero toda verdade tamén ten a súa consecuencia.
A consecuencia é o motivo polo que buscamos a verdade.
Pero non quero levar esto ata un extremo, está claro que o tema do fin do mundo tiña o seu “atractivo” e a xente deulle vidilla ata que se chegou ao día.
Tamén, ás veces, esta clase de “mitos” dá lugar a que a xente fale un pouco e , polo menos, entreternos con algo, incluso cando este algo sepamos, dende un principio, que é todo unha mentira.

Facerse maior

Cando nos facemos maiores?

Crecer implica que o teu corpo comece a cambiar, é algo inevitable, pero non só o físico cambia.

Os teus pensamentos, os gustos, a maneira de ver a vida…

Facerse maior é algo máis que crecer uns centímetros.

O facerse maior implica madurez e non ten nada que ver coa idade que teñas, se es baixo ou alto.

Podes ter 15 anos e ser maduro e  ter 50 e ser infantil.

Que o tempo pase e o corpo che cambie é natural, non deixar pasar o tempo e cambiar eso, é madurar.

Cando comezas a ver a vida de distinta maneira, saber falar pero tamén escoitar, saber que hai algo maís aló dos teus pensamentos, entender o que antes tomabas por unha tonteria ou simplemente non entendias, mirar atrás e recordar con aprezo aqueles debuxos que vias ou o grupo de música que escoitabas e non avergonzarte deles, todo isto e máis é parte da madurez, e polo tanto, de facerse maior.

É moi fácil utilizar esta frase (Eu son madura) para a túa convenencia cando despois non sabes nin fregar un prato.

Tarde ou cedo faraste maior, ou iso quero pensar eu.

Poder mirar ó meu arredor e ver xente madura.

A imaxinación humana

Lendo un libro atopei estas preguntas:

Quen levantou os moais da isla de Pascua? Existiu entre as islas Fidji o arquipelago das Hawai, e na isla de Pascua o desaparecido continente de Mu? E a atlántida? Existiu algunha vez o mundo do rei Arturo e os seus cabaleiros da Tabla Redonda? Houbo en algún lugar o reino das temidas Amazonas? Pudo algunha vez poblar algunha zona da Terra unha civilización procedente do espazo?



Un montón de preguntas para tan poucas respostas.

Moitos exploradores, científicos e aventureiros intentaron buscar as respostas destas preguntas.

Pero, a realidade, é que non teñen resposta posible.

Son magníficas creacións da imaxinación humana.

Podes ceer ou non creer, pero necesítase esto para facer voar a imaxinación. Moita xente necesita aferrarse a este tipo de historias. Non sería xenial?

Un lugar submariño, unha cidade de ouro, un reino repleto de personaxes máxicos…

Porque é que en realidade a imaxinación humana é un poder moi pouco valorado que pode facer, dende sacarlle unha sonrisa a un rapaciño ata mover masas e masas de xente.