A adición

Que é unha adición? Unha adición é eso que necesitas si ou si. Ou é esa acción necesaria de realizar para frear as túas ansias, a túa cabeza. O que é adicto está atrapado a “eso” que non o deixa ser libre.
A maioría das adicións, por non dicir todas, son malas.

O tabaco, ten máis de catro mil substancias tóxicas e máis de seiscentos aditivos con só un obxectivo: Volverte adicto!Cantos máis haxa, máis ricos se volven. O peor é que a xente é consciente disto, e a pesar de sabelo, seguen consumindo.

 

 

Nos anos 60, case ninguén sabía que fumar facía mal, era algo que se vía, algo así como levar o pelo de punta; había xente que o levaba e outra non. Agora, na actualidade, ninguén o ignora e é aquí cando me pregunto: Que poderoso poder (vaia a redundancia), leva a facer algo a sabendas de que che fai mal?

Non che dan ganas de dicir: hei, desperta! Que fumar non é guai, non ten nada positivo: produce cáncer e outras enfermidades, é caro, deixache os dentes podres, a cara desfeita, desprendes un olor horrible e o peor, molestas aos demais. Pero, a pesar diso, cada vez comézase dende máis novos, nesta xeración que crece cada vez máis rápido.

Pero non só hai adictos ao tabaco nin ao alcohol, hai adictos ao traballo, á comida, ás persoas, á soidade…

Hai algo que relaciona a tódolos adictos: creen que cando realizan ou toman a súa droga, xa está, remata a necesidade pero, en realidade, é o comezo, que irá crecendo ata volverse insoportable e amarrarche polo resto da túa vida se non eres o suficientemente forte como para vencelo.

Caendo derrotado

Unha sensación agridulce, gris por onde a mires, mostrando a cara que nunca queres ver. A sensación de derrota só pode ser expresada polos que, alguna vez, caeron derrotados.

Inevitablemente cando alguén gaña, outro perde. Sempre foi así e, a pesar de poder sacar o positivo, a sensación que che produce queda aí, intercalada no medio de ti, recordándocho en cada instante, como un ir e vir na túa cabeza.

Cando se trata nun equipo ou nun grupo de xente, é máis fácil lévalo. Apóianse uns aos outros e a derrota sempre é de todos.

Pero, como isto non se trata só dun caso deportivo nin colectivo, cando só se trata de ti, das túas propias leis persoais, cando sabes que poderias facelo mellor, e miras ao teu arredor vendo que outros si puideron dis: Por que eu non? Por que non fun capaz?

Podes chegar a dubidar de ti, a túa consciencia segrega un montón de pensamentos incontrolados e as túas gañas de sair correndo, berrando, chorando incrementan a cada paso.

Pero é aí, cando alguén che levanta a cabeza, animándoche, dándoche a ver que o lograrás a próxima vez e que, non hai tal crisis para unha vida chea de voltas e sucesos. A pesar de todo, sabes que o tempo cura todo e guiarache polo teu camiño, pero nese momento sabes que estás así, caéndo derrotado.

Unha de preguntas (3)

Ser ou non ser egoísta? Esa é, neste caso, a cuestión.

Unhas veces por moito e outras veces por pouco.

“Fagoo por ti” que implica que non se fai por un mesmo, é un claro exemplo de non egoísmo. É un acto de fala realizativo, o que sei di, faise.

Pero cando das e das e non recives? Cando tentan levar un control sobre ti? Nese caso, non deberiamos de ser un pouco egoístas?

 

 

E no caso contrario: moitas veces somos moi egoístas cos nosos país, por exemplo, deberíamos decatarnos de que gracias a eles estamos aquí, o feito que vivamos donde vivimos, vistamos o que vestimos… Eles encárganse de darnolo todo, tanto o abstrato coma o físico. E teriamos que pensar máis en eles e menos en nós, que aínda que non o digan, eles tamén o padecen.

Hai un montón de casos,,, Opinións,,,,

As voltas da vida

Unha vez máis adéntrome a falar sobre a vida. Pero o certo é que cada vez sorpréndeme máis.
Moitas veces non nos decatamos do que realmente está sucedendo, que o tempo pasa e pasa, e cando nos queremos dar conta, un ano máis rematou.

Pasamos de non saber nada, a saber de todo en milésimas de segundo. Fai nada estabas dunha maneira e agora, xa estás de outra.
A vida sorprende de tal maneira que nin tempo che dá para facelo.

 

A vida está formada por un montón  de situación expontaneas que che fan dar xiros inesperados, cambios sorprendentes e alguna que outra volta.

O certo é que coa cantidade de cousas que podemos facer actualmente, aínda digamos que nos aburramos… colle un libro, mira unha película, bótate a correr…

Como xa dixen, a vida está para vivila e, simplemente vivíndoa, poderás dicir, ao final, que valío a pena.

Vivése de moitas maneiras, seguindo o teu guía, o teu camiño, pero as veces, necesitas saltarte algo, soltarte, desviarte por un momento, vivir experiencias novas e emocionantes, ver máis aló. Para poder ao final mirar atrás e ver os teus erros, as túas vivencias para seguir continuando polo camiño axeitado.

Parece mentira que co fácil que é o fagamos tan difícil. Pero parece que é, precisamente como moita xente di, “lei de vida”.