Unha de preguntas (2)

“Supostamente” todo mundo pode expresar a súa opinión, sempre dunha maneira educada e respetuosa, aínda que isto non sempre se cumpre. Pero, ata que certo punto é isto certo?

 

Gustaríame saber diferentes opinión para poder sacar as miñas propias conclusións. Xa que, últimamente, non estou vendo isto. Aínda que España se considere un país “libre de expresión” (por iso se trata, supostamente de novo, dunha democracia) que certos detalle fanme dudar e facerme pensar de que, en realidade, é un disfraz.



Somos como somos?

Cantas veces escoitamos dicir: son como son a quen lle guste ben e a quen non…

Estou de acordó por unha parte, está claro que unha serie de calidades definen quen ti es pero é unha forma, dende o meu punto de vista (esto sempre), incorrecta de expresarse.
Porque un  non debe encerrarse nos seus pensamentos, debe estar aberto a novas suxerencias, a novas ideas, romper a súa rutina.
Non todo é branco ou negro, SEMPRE hai matices aínda que no lo queiran inculcar doutra maneira.
Todos temos os nosos defectos e virtudes que nos definen.
Cando alguén que che aprecia che di tes que cambiar” é porque algo tes que cambiar, tratar de modificar queles actos, aquelas actitudes, que desagradan.
Claro está que NADIE é perfecto pero cantos menos defectosteñamos máis acentuadas serán as nosas virtudes.
Tratar de escoitar diferentes opinión e elixir a que consideres mellor, con criterio propio, decidido.

Somos como somos porque queremos ser así, nadie nos obliga (pode que inflúa aínda que depende de ti) pero, ás veces, hai que ponerse a pensar en ti e preguntarte: Quen son?

O escudo

 

 



Un escudo é a arma defensiva máis antiga empregada para protexerse fronte un ataque.

Pero, quizais, teña un significado máis metafórico:

Cando nos sentimos amenazados, candos sentimos medo, ante situación inesperadas….utilizamos unha coraza, escudámonos.

Para tapar a nosa personalidade, as emocións, o que pensamos…

Moitas veces , somos o escudo doutra persoa e en outras ocasión escudamos a persoa equivocada e non merecida.

E outras veces escudámonos tanto que acabamos presos da nosa coraza, sos detrás do noso propio escudo.

Ao fin, do que se trata é de protexerse a un mesmo pero, ás veces, é necesario retiralo, deixarte ver, enfrentarse aos medos sen ninguna coraza, sen ningún escudo, desarmarnos, tirarnos ao mar,,,sen salvavidas!

A vida

Durante anos moita xente se pregunta sobre o sentido da vida.

Estamos aquí cun destino marcado? Ou simplemente somos unha creación?
Dende o meu punto de vista, a vida está para vivila e intentar conseguir o que queremos para dicir ao final que o camiño percorrido o facemos nos mesmos.
O tempo pasa e a xente cambia. Sacamos fotos para inmortalizar o tempo, a min servénme, non só como un recordo, senón para ver a evolución:

 

Ao final séguese sendo o mesmo, cos mesmo rasgos, o que cambia é a maneira de pensar e ver as cousas.

O pasado está como recordo. Mirar atrás e ver aquela palabra non dita, o abrazo que che saíu, o enfado que che marcou, os lugares recorridos, a pataleta por un simple xeado ou o salto de alegría por ver ao teu equipo gañar…
O presente, agora tan cercano escribindo esta palabra, e tan lonxe, como que xa pasou.
E o futuro, do cal, non podo falar, gústame planear pero ata certo punto, aínda que espero que sexa bo.
Do que podo falar é do de atrás, agradecer a cada persoa que me dedicou o seu tempo, a que me fixo chorar e a que me deu a benvida.
E algo que aprendín nesta tempada: que as persoas boas non se atopan tan lonxe, só tes que atopar o lugar adecuado.
Vivir a túa vida e preocuparte pola túa. E recordar sempre, o máis importante disto:
Non existe outra perdoa por enriba, porque ti eres, o único protagonista, da TÚA VIDA!