Cool Kids

Aínda que creo que non é un fenómeno de agora, parece ser que toca con máis forza nesta xeración, iso de clasificar a xente. Como se tales individuos pertenceran a especies diferentes! Pero a que se debe? Non debería ser cada un como a el lle gusta?

 Elixo esta canción un pouco para que sexa máis fácil poñerse en tema. O estribillo di que ela (a chica espera ser a “elixida”) di que desexaría ser coma os chicos populares, porque todos eles parecen encaixar. Unha mentalidade actual que atrapa a todo aquel débil de personalidade, aquel que non sabe como chegar a alguén e que o acaba convertendo nunha simple marioneta do “grupo cool”.

Esta actitude vese moito nas series americanas

Acaso, andar borrachos por unha festa cun vaso de “cuba-litro”  na man, e un pitillo na outra che fai ser popular? Ir nun coche a toda velocidade arriscando a vida dos demais é ser guai? Pois vaia merda! Eu diría máis ben, “tonto do cú” para poñernos finos.

Tamén o estamos vendo na forma de vestir, na primeira aparencia e sen esquecernos do aspecto físico. Ir a unha festa de chándal, non cabería na cabeza de moitos, pero tampouco é obrigatorio ir en vestido. Isto no caso do sexo feminino, no masculino creo que é outra historia.

O certo é que vivimos nun mundo cheo de estereotipos, estilos que parecen estar marcados de ante man e unha enorme falta de criterio propio. Para min é bonito ser un mesmo. Non sei que lle ven a iso de ser iguais!  Como di na canción: “eles van en coches rápidos pero non saben a onde van, polo carril rápido e vivindo a vida sen saber”. Eu diría de abrir un pouco os ollos, mirar o teu interior e coñecer quen ti eres, só así, poderás ver que é moi bonito tomar as túas propias decisións, e o que é máis importante, alcanzar o éxito da túa persoa.

 

As Apariencias

Dende sempre tense a manía de prexuzgar a xente polo seu aspecto.
Encántanos criticar, mirar e analizar cada detalle, atopando defectos…
E cando se conoce máis profundamente , estes convértense en virtudes.

Sempre se ve o lixo no ollo axeno.
Quizás o problema estea nas modas, quizás estea na nosa mentaliade ou incluso na nosa educación… pensó que é un problema da sociedade.
Teríamos que aceptar que cada un, é como é, tal e como é: Se é gordo ou delgado, se viste de negro ou de cores, se ten o pelo castaño ou verde…

Porque a personalidade ao final atópase no máis profundo fondo, incluso moita xente non sabe nin como é. Para coñecer a unha persoa moi ben fai falta moitísimas horas de convivencia continua.

O de fóra, como outras veces dixen, é un simple envoltorio do cal podemos presumir de moitísimas maneiras pero nunca lle gañará ao caramelo.
Aquela persoa que se aguanto una súa liña, pasando do que lle dixeran, esa persoa recibe a miña máxima enhoraboa

Non podes quedarte prisioneiro do que van a decir porque senón nunca serás ti.