Unha para reflexionar

Non importa de que lado esteas: se cres que Deus é o creador de todo e polo tanto da natureza; ou se cres que todo vén por unha “gran explosión”.
O caso é que todo está feito, está aí.

Dende os seres máis primitivos, como os poríferos; ata os máis complexos, o ser humano. Cada puño de herba ata unha gran selva.

Toda a nosa natureza, chea de vida. A cantidade de temas que envolve…

Pero é todo o que nos rodea natureza??

Ao longo da historia da humanidade, esta viuse modificada polo home de diferentes e sorprendentes maneiras que converten o natural nun algo máis artificial.

O mar, pide a berros recuperar o seu lugar, iso estámolo vendo. Unha paisaxe debería envolver un todo natural, non material.
Pero é un tema moi complexo que nos obriga a adentrarnos  máis na orixe do noso mundo, no seu comezo, e nos sucesos e cambios de vida que viron evolucionar ou avanzar na historia.

Suponse que, para vivir mellor, necesítanse casas. Para investigar, necesítase da ciencia e dos seus experimentos. É aquí a cuestión: todo iso, considérase unha explotación da natureza ou simplemente unha maneira de evolucionar?

Analizarémolo máis a fondo! ;)

Unha de preguntas (4)

Con, ou sen un destino marcado?

Moitos, aseguran que existe un destino marcado para cada persoa dende que nacemos.
Que fagamos o que fagamos non vai influír xa que xa son os actos que nos van a levar a ese final marcado.
Que unha forza estraña nos leva por tal camiño.

 

 En cambio, outros prefiren pensar que ese camiño o facemos nos cada día.

“Se o destino estivera escrito, xa tivera lido o libro, en vez de esperar á película” lin unha vez.

Día tras día, nos mesmos facemos o noso destino. E sempre dependerá de un mesmo.

 Só é cuestión de opinión. Cada un que pense da súa maneira. E ti, de que bando estás?

Imposible olvidar

Como se pode olvidar? Non recordando, contestarán moitos.

Cando queremos olvidar algo o que se busca é unha distracción, algo que che faga pensar en outra cousa, é dicir, tratar de non recordar.

Aí pode estar a clave, pero, realmente, pódese olvidar algo completamente?

Unha imaxe, un son, un aroma,,,,digamos que che despertan un record que creías olvidado pero que segue aí.

Para conseguir olvidar tales cousas teríanse que anular os sentidos.

Por iso está a imposibilidade de olvidar,,, os recordos pódenseche nublar, pero nunca olvidarás algo que causou algo en ti.
Por exemplo: Se digo, pensa nun elefante rosa… agora, olvídate del.

 

Cando eu che pregune que pedín que olvidaras, a imaxe dese elefante volverá a túa mente, é dicir, non quedou olvidado.

Ao fin e ao cabo, os centos e miles de recordos que nos envolven, son os que nos fan ser o que somos: as experiencias vividas.

Tanto os recordos bos coma os malos quedarán, eternamente, dalgunha maneira, xa sexa nítida ou difusa, pero quedarán na túa cabeza, no teu corazón.

Carta por Nadal

Queridos Reis Magos de Oriente, este ano tratei de portarme o mellor posible para qye vexades que son un bo rapaz. Houbo algún día que, por non querer facer  a cama ou lavar os dentes, recibín algún reñido. E, posto a contar iso, tamén teño que confesar que Xoán (un dos meus mellores amigos) e eu botámoslle pasta de dentes entre dúas galletas sacándolle a crema que debería ter e démoslla a “Carlitos” (o fillo do médico do pobo). É que el, sempre está a sacarnos a nosa merenda e digamos que se fai iso o noso non é tan malo,,,,ou si??

Ademais, teño dous sobresalientes nas notas,,agás dous notables! Meu pai díxome que, se seguía así, podería chegar a arqueólogo, o meu gran soño que tiven sempre, dende cativo (bueno, digamos que non son tan grande pero, o mes pasado cumprín 9 anos, asi que…). E falando diso: meu avó regaloume unha rocha con restos dun animal, el díxome que era un fósil e que era unha das pezas que tiña que comezar a analizar. A min faime moita ilusión!

Ao que ía, este ano non quero pedir nada para min, quero que sexa algo de todos,  e  que vala para que todo sexa mellor.

Quero un remedio para toda a xente que o está pasando mal, que por certos motivos esta navidade non está sendo a mellor. Quero que meu pai consiga un traballo onde lle paguen ben, quero que mamá sonría sempre e que nunca xamais lle caia unha bágoa.

Ah, e unhas zapatillas quentes para a Avoa Clara, a pobre non fai máis que queixarse de que ten sempre os pes fríos.

Espero que, polo menos unha parte, sexa posible. Non quero ver máis guerras na televisión, nin oir falar máis diso da “crise”…

Moitas gracias por anticipado, porque sei que algo tentaredes facer.

 P.D: Síntoo por non botar máis leite nos vasos, e que é o último cartón e mamá di que pasades por tantas casas que non fai falta e que xa enchedes ben o estómago!

 

Saúdos, Henrique!