Facerse maior

Cando nos facemos maiores?

Crecer implica que o teu corpo comece a cambiar, é algo inevitable, pero non só o físico cambia.

Os teus pensamentos, os gustos, a maneira de ver a vida…

Facerse maior é algo máis que crecer uns centímetros.

O facerse maior implica madurez e non ten nada que ver coa idade que teñas, se es baixo ou alto.

Podes ter 15 anos e ser maduro e  ter 50 e ser infantil.

Que o tempo pase e o corpo che cambie é natural, non deixar pasar o tempo e cambiar eso, é madurar.

Cando comezas a ver a vida de distinta maneira, saber falar pero tamén escoitar, saber que hai algo maís aló dos teus pensamentos, entender o que antes tomabas por unha tonteria ou simplemente non entendias, mirar atrás e recordar con aprezo aqueles debuxos que vias ou o grupo de música que escoitabas e non avergonzarte deles, todo isto e máis é parte da madurez, e polo tanto, de facerse maior.

É moi fácil utilizar esta frase (Eu son madura) para a túa convenencia cando despois non sabes nin fregar un prato.

Tarde ou cedo faraste maior, ou iso quero pensar eu.

Poder mirar ó meu arredor e ver xente madura.

A imaxinación humana

Lendo un libro atopei estas preguntas:

Quen levantou os moais da isla de Pascua? Existiu entre as islas Fidji o arquipelago das Hawai, e na isla de Pascua o desaparecido continente de Mu? E a atlántida? Existiu algunha vez o mundo do rei Arturo e os seus cabaleiros da Tabla Redonda? Houbo en algún lugar o reino das temidas Amazonas? Pudo algunha vez poblar algunha zona da Terra unha civilización procedente do espazo?



Un montón de preguntas para tan poucas respostas.

Moitos exploradores, científicos e aventureiros intentaron buscar as respostas destas preguntas.

Pero, a realidade, é que non teñen resposta posible.

Son magníficas creacións da imaxinación humana.

Podes ceer ou non creer, pero necesítase esto para facer voar a imaxinación. Moita xente necesita aferrarse a este tipo de historias. Non sería xenial?

Un lugar submariño, unha cidade de ouro, un reino repleto de personaxes máxicos…

Porque é que en realidade a imaxinación humana é un poder moi pouco valorado que pode facer, dende sacarlle unha sonrisa a un rapaciño ata mover masas e masas de xente.

Unha de contos

Cumbres do Himalaia, 10º baixo cero, unha fría frisa de vento peta no meu rostro.

Máis alá, unha sombra, un animal xigantesco de aspecto parecido a un mono, cuberto de pelo vén cara min, Non podo pensar, témome o peor, a imprensión dese bicho paralízame completamente e de súpeto…

-Papá, o Xeti existe?

-Non o sei, é todo un misterio, dise que só algúns alpinistas aseguran ver a enorme marca das súas pegadas sobre a neve.

- E por qué o representan como un ser malvado?

- Fillo, moita xente xuzga só polo aspecto.

Pensan que por atribuír unhas calidades feroces xa ten que ser malvado. Esa é a realidade desa lenda. O prexuizo da xente antes de coñecer.

…Toda esa impresión vaise co seu primeiro acto. Posa sobre os meus ombreiros unha especie de manto e vaise facendo un xesto de complicidade.

No meu mundo, o xeti, sempre foi un ser bo, oprimido`pola súa mala fama. Que cando alguén máxico ou imaxinario chaga onda el, demostra a súa vontade

Quen son?

Seguramente moita xente se fixera esta pregunta algunha vez.

Como cando nos miramos a un espello: facémolo para ver como nos ven os demáis? Ou para ver se o espello nos devolve a imaxe que temos de nós mesmos?

"¿Espejito, espejito quién es la más bella del reino?"

A madrastra de Blancanieves facéndose preguntas.



Realmente o de fóra é un simple envoltorio que como todo envoltorio acaba nunha basura, ao final só vale para tapar o de dentro. Un envoltorio pode ser moi bonito e despois o de dentro non valer a pena, ou ao revés. Como tamén pode ser bonito por fóra e por dentro, ou ao contrario.

Ao que vou, e deixándome de metáforas absurdas (ou non tanto), é que a larga o de dentro é o que gaña.

Pero agora estase a usar moito eso de aparentar o que un non é, só por entrar nun grupo, por non quedar atrás ou simplemente para chamar a atención.

Suponse que co paso dese algo chamado tempo algo se aprenda, e cada un acade a súa propia personalidade, ou tamén, quedarte sen ela.

E como non só se pode expresar con palabras deixo esto por aquí para sacar algunha conclusión.