Exam

Hoxe traio unha película que non ten nada que ver coa anterior pero sigue na liña de películas pouco coñecidas. Esta non ten unha forte mensaxe mais é unha película bastante entretida que che deixa coa dúbida ata o final. Destaca en parte sobre algo que falei anteriormente, o valor das palabras, mais tampouco é exactamente a mensaxe desta peli. (Aproveitei un pouco para facer spam, porque é gratis e porque é meu blog e son as miñas normas, haha)

Exam trata dun grupo de empregados que loitan por aspirar a un posto de traballo recoñecido e para iso teñen que pasar por un exame no cal resultará tan só unha persoa escollida. A clave está en que o papel do exame está en branco e para poder contestar, antes teñen que achar a pregunta.

Exam é unha historia simple e sinxela que se realiza nun único escenario (polo que o presuposto suponse que foi baixo). O ritmo da cinta é bastante entretido e continuo e a maneira en como van resolvendo os problemas e buscando solucións engancha.

En canto á escenografía, non destacan grandes cousas. Como dixen, só se realiza nunha sala, con cores escuras e que cambian ao longo da trama. Non hai nada de decorados, tan só as luces que aparentan formar un papel importante ante as suposicións dos candidatos.

As actuacións non son nin malas nin boas, non destaca ningunha. Todos cumpren co papel encomendado.

• Traballar en grupo. Búscase a cooperación entre todos os candidatos para lograr superar a gran cuestión, mais tan só un sairá airoso da proba.
• Cámaras que os vixían. Un elemento moi empregado no cine (sacando a obviedade de que as películas son gravadas con cámaras xD). O control que existe entre os do rango inferior por parte dos do rango superior.
• As palabras. Atender ao que se di (e a veces ao que non se di). Prestar atención porque todo pode ser importante.
• Desconfianza. Verdade ou mentira? Que esconde cada candidato? Moitas preguntas que tratan de resolverse sen realmente ter una gran relevancia na proba final pois tan só depende dun mesmo.
• Ambición. Ata onde podemos chegar para lograr o que se quere conseguir?

Opinión persoal:

Exam non é un “peliculón”, nin sequera unha película que che fará pensar, pero para unha tarde aburrida con amigos/ familia logrará facercha entretida. A trama faiche continuar sentado ao sofá tratando de desvelar de que se trata a proba!

A película deixa caer unha idea importante e que estaría ben preguntarse...ata onde é capaz de chegar o ser humano para alcanzar unha situación de vida moi favorable e soñado? É dicir, cambiaríamos se estamos a un paso de lograr o noso soño?

Creo que depende da personalidade dunha persoa. Eu persoalmente creo que non sería capaz de facer algo que vaia en contra dos meus valores, pois non viviría tranquila (a conciencia). Penso que é clave saber quen somos e todo aquilo que nos fai ser feliz...realmente vale a pena? Vale a pena romper unha regra básica da túa vida para lograr algo que non sabes con certeza como pode rematar?

Anímovos a responder esta pregunta! Simple pero persoal. De feito ata daría para unha reflexión!

Para a semana máis e mellor...

O Mundo onde todo é Competencia

Creo que o título deixa máis que claro de que vai o post de hoxe....

Dende unhas perspectiva máis metafórica, pódese dicir que incluso antes de nacer, os espermatozoides xa están loitando entre eles para fecundar o óvulo que logo dará lugar a cada un de nós.

Pero, deixando temas da natureza un pouco ao lado, vaiamos coas culturais. Sii, a nosa cultura da competencia. Porque está por todos lados, non damos un paso sen competir co outro, é como a nosa sinal de supervivencia, o instinto do animal salvaxe. Competir por aquilo que todos queren, chegando (en ocasións) a finais non desexables.

O certo é que sen competir, parece ser que non se vai a ningún lado. Aparecen en todos os medios, ese ego de ser o mellor,  a meritocracia na que todos os nenos hoxe en día son educados. Competencia para levar un país a diante. Da pena que para chegar ao poder, todos eses políticos se estean tirando dos pelos, e sacando os “trapos sucios” de cada casa, viven en constante competencia para sacar o maior número de votos (ou non) e gobernar (ou iso din).

Incluso, na competencia do deporte que debería ser a máis sa, non existe tal estado. A gran empresa do fútbol (da que algún día falarei), con millóns de seguidores que loitan entre eles como se non houbera máis vida que este deporte, chegando ás mans, a insultos e demais. En vez de desfrutar do seu equipo prefiren pegarse entre eles. Pero non só estes, que ao fin e ao cabo son unha minoría, senón a prensa que envolve aos deportes, as discusións que provoca con argumentos sen coherencia. E incluso os propios xogadores, que se “pican” entre eles como se foran nenos no patio do colexio.

Pero como ía dicindo, a ningún lado se entra sen competir. Mesmo para poder estudiar, vémonos obrigados a competir cos nosos compañeiros para lograr unha nota superior á deles. E non serve con isto, senón que logo, na hora de atopar traballo tamén te volves a ver na mesma situación. Competencia e máis competencia...

https://innovacionycalidadgrafica.files.wordpress.com/2015/03/competencia.jpg?w=1200

Vivimos en competencia, e como se pode cambiar isto?

Na miña opinión, é un estado complicado do que saír, xa que inconscientemente o estamos facendo, temos ese instinto, temos gañas de competir e sentirse superiores. E onde deixamos o estado de igualdade? Non existe, existen superiores e inferiores, en menor medida que antes, pero segue existindo esa diferencia.  É unha pena, porque defendo a competencia no deporte, sempre que ao acabar o partido todos acerquen a súa man ao xogador/a contrario. Xa que non debe ir máis aló, suponse que todos estamos facendo algo que nos gusta, un día sairá peor e outro mellor. Xa se verá como remata todo isto, pero deducín de min (da miña personalidade) que odio competir, odio ter que compararme, cada un é como é, e debe facerse valer polo que é, sen mirar, nin desprestixiar a ningún outro.