Á expectativa

Expectativa, refírese á “esperanza de realizar ou conseguir algo”. Todos temos os nosos obxectivos, queremos loitar para conseguir algo, esquivando as trabas que nos

poidamos atopar no camiño.

Pero, a veces, a xente confúndese, confúndense na causa. A miúdo, se escoita a frase “Quero logralo porque é o que esperan de min”. Dende o meu punto de vista é unha visión errónea. Está claro que é importante que esperen algo bo de ti, que haxa xente que confíe e apoie, pero de aí a que sexa o teu por que... Un debe facer as cousas primeiramente, para a propia satisfacción, lograr a facer algo por un mesmo, porque así o pensei e así o farei.

Porque todo o que facemos debemos realizalo dende os nosos desexos, e non do que desexen de nos. Parece tolería, e moitos pensarán que é unha esaxeración. Por sorte, a min non me pasa, pero moitos fillos están baixo a presión dos seus pais, polo empeño en que realicen algo que non é do seu gusto, tal vez dese algo que eles mesmos non conseguiron ou puideron ser. E non ten nada que ver isto que estou dicindo co “só pensar nun mesmo”. Só plasmo a idea u opinión de que a nosa principal motivación debe ser a de conseguir ese algo que UN quere. Está claro, que se vai acompañado de máis persoas, mellor.

Non hai maior satisfacción que facer algo que gusta, asistir a clases diso que che gusta...non só os resultados serán mellores, senón que a túa felicidade será plena. Ir acercándote ao destino marcado e poder dicir que o lograches.

Pero a calquera ámbito se pode aplicar isto, en calquera cousa que está pensando...dende se queres escribir un libro, ata vivir cantando polas calles,,, todo é apto, non deben existir mellores e peores, deben existir xente que loita polo que quere.

A Arte de Perder o Tempo

Vaiamos a perder o tempo! Que mal nos pode deparar, non? Pode que sexa unha das propostas máis seguras,,,

Eu sempre dixen que durmir era unha forma moi evidente de perder o tempo, pensa, cantas horas ao longo da nosa vida malgastadas sen facer nada, se fósemos seres sen necesidade de descansar, imaxinade canto tempo teriamos para facer cousas. Pero, como ben sabemos, durmir forma parte da nosa vida, e a verdade que aínda para as persoas que non son de durmir moito (eu inclúome), é un pracer máis como outro calquera.

Pero vaiamos ao caso, estamos para falar aquí daqueles momentos, que cres non estar facendo nada, quizais pasmado cara unha parede, ou simplemente tirado na cama sen máis... Vaia perda de tempo diremos! Pero esta vez, deámoslle a volta, ao mellor estase a construír algo novo, algo positivo para ti... Ao mellor se eu non perdese tanto o tempo, agora este texto non estaría publicado. Porque eu son dos que pensa que, en todos os momentos algo produtivo estás sacando, aínda que sexa simplemente para saber que non deberías volver a ir con túa nai a comprar un vestido, o que sexa.

Momentos desastrosos no instante vividos, pero que seguramente axuden nun futuro; casualidades atopadas por un “sen nada que facer”... É a arte de perder o tempo.

Nin sequera, aqueles momentos que din ser unha perda de tempo o son. Estou a falar agora de xogar na play station, escoitar música, ir dar un paseo, ver unha película....de todo estamos aprendendo, e desaprendendo tamén, por que non dicilo. Pero estamos facendo algo ao fin e ao cabo, por iso que, en realidade, non existe tal perda de tempo, xa que de TODO, se debería sacar algo positivo, aínda que ese algo sexa, sen máis, “unha para aprender, e outra para saber”.

Non máis violencia contra as mulleres

E despois de moito tempo, aproveito o día de hoxe para retomar isto.

Gracias á iniciativa que me está aportando a materia de Socioloxía de Educación, atrévome hoxe, día 25 de Novembro, Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller, a falar sobre este tema que afecta a un gran número de mulleres en todo o mundo.

Parece mentira que hoxe en día, coa cantidade de información que temos á nosa disposición, aínda non se detecte de inmediato un acto de violencia. E non hai que dicir a estas alturas, que violencia non só se refire a un acto, non accidental que poida causar ou cause danos no corpo, é dicir, físico;  senón que tamén se pode maltratar psicoloxicamente (humillacións, ameazas..) e sexualmente indo contra a túa propia vontade.

Estamos, aínda hoxe en día, imposible de non ver, ante unha sociedade en desigualdade entre homes e mulleres, na que un dos sexos (o masculino) ten unha maior superioridade fronte ao outro. E por desgracias, diversos factores contribúen a esta situación: está nun primeiro momento a familia, o feito de que sexa a nai quen fregue os pratos, e o pai quen vai ver a televisión; logo o colexio, que dende ben pequenos nos clasifican con batas de color rosa e azul, para diferenciar ben, non vaia a ser; as institucións políticas e relixiosas, cantas mulleres presidentes tivemos? Por que non pode existir unha mama en vez de un papa, ou unha muller cura, digamos que vén xa desde moitos anos atrás; etc.  Estes, exercen unha clara presión para que en determinadas ocasións actuemos dun modo ou doutro, segundo sexa home ou muller quen se atope en tal situación.

Débense detectar no momento, aquelas situacións nas que se produza unha discriminación sexista, e os estereotipos que se asocian a un ou a outro xénero. Os roles de xénero non deberían de existir.

Podería sacar un montón de temas que deran pé a un debate (fareino), pero esta vez, só quero facer fincapé no expresado ata agora. Esta situación debe ser cambiada xa.

Deixo unha cortometraxe español que me gustou especialmente e que emplea unha serie de metáforas espléndidas para abordar este tema, deixo aquí 20 minutos que non teñen desperdicio:  "El orden de las cosas"

Por último deixo cita da célebre filósofa feminista, Simone de Beauvoir que di: “O día que unha muller poida non amar coa súa debilidade senón coa súa forza, non escapar de si mesma senón atoparse, non humillarse senón afirmarse, ese día o amor será para ela, como para o home, fonte de vida e non un perigo mortal”

Cool Kids

Aínda que creo que non é un fenómeno de agora, parece ser que toca con máis forza nesta xeración, iso de clasificar a xente. Como se tales individuos pertenceran a especies diferentes! Pero a que se debe? Non debería ser cada un como a el lle gusta?

 Elixo esta canción un pouco para que sexa máis fácil poñerse en tema. O estribillo di que ela (a chica espera ser a “elixida”) di que desexaría ser coma os chicos populares, porque todos eles parecen encaixar. Unha mentalidade actual que atrapa a todo aquel débil de personalidade, aquel que non sabe como chegar a alguén e que o acaba convertendo nunha simple marioneta do “grupo cool”.

Esta actitude vese moito nas series americanas

Acaso, andar borrachos por unha festa cun vaso de “cuba-litro”  na man, e un pitillo na outra che fai ser popular? Ir nun coche a toda velocidade arriscando a vida dos demais é ser guai? Pois vaia merda! Eu diría máis ben, “tonto do cú” para poñernos finos.

Tamén o estamos vendo na forma de vestir, na primeira aparencia e sen esquecernos do aspecto físico. Ir a unha festa de chándal, non cabería na cabeza de moitos, pero tampouco é obrigatorio ir en vestido. Isto no caso do sexo feminino, no masculino creo que é outra historia.

O certo é que vivimos nun mundo cheo de estereotipos, estilos que parecen estar marcados de ante man e unha enorme falta de criterio propio. Para min é bonito ser un mesmo. Non sei que lle ven a iso de ser iguais!  Como di na canción: “eles van en coches rápidos pero non saben a onde van, polo carril rápido e vivindo a vida sen saber”. Eu diría de abrir un pouco os ollos, mirar o teu interior e coñecer quen ti eres, só así, poderás ver que é moi bonito tomar as túas propias decisións, e o que é máis importante, alcanzar o éxito da túa persoa.