Amosando publicacións coa etiqueta recordos. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta recordos. Amosar todas as publicacións

xoves, 1 de maio de 2014

Deja vu

Ou paramnesia é a experiencia de sentir que se foi testigo ou que se experimentou previamente unha situación nova.

Así é a teoría do deja vu, pero eu intento buscarlle un sentido máis aló.
Un deja vu é aquela sensación rara que sentes cando cres haber vivido algo que está sucedendo nese momento, é unha revolución nos teus sentidos que fai cuestionarte a verdadeira natureza da vida. A caso non se di que estamos a vivir sempre o mesmo? Non sería isto unha proba desta teoría?

 
Unha vez máis, a historia repítese, estamos vivindo inconscientemente nun eterno deja vu, a nosa rutina. Esa que sempre é igual: chegar a casa e o primeiro que ves é aquela figura que che regalaron, ir para o traballo e escoitar ao teu compañeiro, entrar na clase e atoparte cos teus amigos… as mesmas escenas, repítense.
 Pero para todo isto, a solución non é tan complicada, só hai que romper a burbulla onde vivimos, saírse do guión marcado, tocar unha canción nova, rodar coa vida experimentando novas sensacións, novos desafíos… para que a vida non sexa un eterno deja vu, borrón e conta nova.

sábado, 15 de febreiro de 2014

Imposible olvidar

Como se pode olvidar? Non recordando, contestarán moitos.

Cando queremos olvidar algo o que se busca é unha distracción, algo que che faga pensar en outra cousa, é dicir, tratar de non recordar.

Aí pode estar a clave, pero, realmente, pódese olvidar algo completamente?
Unha imaxe, un son, un aroma,,,,digamos que che despertan un record que creías olvidado pero que segue aí.

Para conseguir olvidar tales cousas teríanse que anular os sentidos.
Por iso está a imposibilidade de olvidar,,, os recordos pódenseche nublar, pero nunca olvidarás algo que causou algo en ti.
Por exemplo: Se digo, pensa nun elefante rosa… agora, olvídate del.




 

Cando eu che pregune que pedín que olvidaras, a imaxe dese elefante volverá a túa mente, é dicir, non quedou olvidado.
Ao fin e ao cabo, os centos e miles de recordos que nos envolven, son os que nos fan ser o que somos: as experiencias vividas.

Tanto os recordos bos coma os malos quedarán, eternamente, dalgunha maneira, xa sexa nítida ou difusa, pero quedarán na túa cabeza, no teu corazón.