Poño as mallas, ato as zapatillas (empezando
polo pé dereito...manías!), camiseta, reloxo para cronometrar, e a correr.
Correr é como a vida mesma, temos momentos
bos, momentos non tan bos, momentos malos... Correr a min, persoalmente dáme
aire, non mo saca. Faime sentir mellor, segura comigo mesma, capaz de todo. É
un momento de total liberdade, ti, controlando a propia respiración, escollendo
os lugares polos que ir, sen presa (ou si), e sen pausa.
Cando empecei a facer este deporte, o certo é
que lle collín gustillo dende o principio. Tamén hai que dicir que empecei a
facelo por mor dunha dieta, para baixar quilos vamos. Hoxe, podo dicir que o
fago por gusto. Fóra de pretensións estéticas.
Coller aire pola nariz e botalo pola boca;
levantar as pernas do chan. Correr proporcionanos a forza que cremos non ter.
Cando parece que o corpo non quere, aí está a mente para dicirche que si podes.
Sempre se pode dar máis, ir controlando. Aparece unha costa, e sabes que tes
que reducir a intensidade para dala subido. Logo volve unha costa abaixo para
recuperar.
Non pretendo ser das que quere convencer con isto do deporte, pero é certo, o
deporte axuda a sentirte mellor. Axuda no humor, na motivación, nas ganas de
facer cousas...
Unha rutina que forma parte do meu día a día,
xunto con outras formas de facer deporte alternativas,,, tal vez haxa que estar
un pouco tolo, pero quero esta tolería.
